قلم تلسک

« سال۱۳۹۶ مدیر نشر موسیقی تلسک، طراحی هویت بصری آلبوم‌های موسیقی‌ خود را به استودیوی مرکزی سفارش داد. از آنجایی که مشی ما در استودیو مرکزی، پیروی از منطق ساده‌گرایی در دیزاین بود،تصمیم گرفتم با ساخت قلمی برای نوشتن عناوین آلبوم‌ها  راه‌حلی برای این سفارش پیدا کنم.

بعد از شنیدن موسیقی اولین آلبوم نشر تلسک، برایم «طاق‌های ضربی بغداد» که زخمه‌های قانون در آن چون درخشش آب‌های فرات در برق آفتاب جنوب بود و فرم‌هایی  که طعم و بوی آن سرزمین‌ها را داشت پدیدار شد. افزون بر آن، موسیقی‌های نشر تلسک غالباً معاصراند؛ بنابراین ویژگی مدرن بودن در فرم‌های قلم تلسک نیز ناگزیر می‌آمد. بعد از تولید نسخه اولیه قلم تلسک به شیوه نمایشی و در وزن سیاه، در طی جلساتی با شرکت نرم‌افزاری مریم، قرار بر انتشار این قلم توسط این شرکت شد.

در طراحی قلم تلسک سعی شده‌ است طعمی از خط رقعه که خط مرسوم نوشتاری جهان عرب است در آن وجود داشته باشد. تقطیع‌ها و شکست‌های عریان آن، به‌خصوص در حرف «س»، به تنه نخل شبیه‌ است.

قلم تلسک در اصل برای نوشتن عناوین تدوین شده‌ بود اما به تدریج وزن‌های مناسب برای متن کتاب نیز ضروری ‌شد؛ به همین جهت خانواده قلم تلسک از چهار وزن سیاه نمایشی و چهار وزن خاکستری متن شکل گرفته‌ است. متفاوت ‌بودن فرم‌ها توأم با جسارت از دیگر اهداف در دیزاین تلسک بوده‌ است.»

پروژه دیگری از امیر مهدی مصلحی را در روزرنگ ببینید.

 



One thought on “قلم تلسک”

  1. ساخت قلم کاری مشقت‌بار و پرزحمته. از این بابت خسته نباشید.
    اما به نظرم برای معرفی اثر، نیازی به داستان گفتن نیست. اینکه بنویسیم «بعد از شنیدن موسیقی اولین آلبوم نشر تلسک، برایم «طاق‌های ضربی بغداد» که زخمه‌های قانون در آن چون درخشش آب‌های فرات در برق آفتاب…» برای من باورپذیر نیست. فرض کنیم اگه موسیقی یک آلبوم دیگه رو می‌شنیدین و اون آلبوم برگرفته از موسیقی نواحی اندونزی بود می‌رفتید سراغ نوشتار اندونزیایی؟ یا رقعه رو سرمشق گرفتید برای اینکه زمانی که قصد طراحی قلم داشتید تنها امکان همین بود؟
    می‌خوام بگم اگه این قلم الان این شکلیه، ربطی به آثار موسیقی نشر تلسک نداره. البته شما کار درستی کردی که به سفارش‌دهنده‌ت احترام گذاشتی و موسیقیش رو به خاطر انجام سفارش گوش دادی. اما خیلی خیلی احتمالش کمه که این موسیقی بوده باشه که به شما ایده داده.
    بیایید راستشو بگیم. رسم‌الخط فارسی و عربی اونقد محدودیت داره که حالا حالاها مجال ایده‌پردازی از صفر به هنرمند نمی‌ده. نهایتش اینه که میشه قلم‌های موجود رو تغییر داد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.